Psychoterapia tańcem i ruchem


Psychoterapia tańcem i ruchem dla dzieci

 

Terapia tańcem i ruchem (powszechnie stosowana jest również oryginalna nazwa DMT, z ang. Dance Movement Therapy) jest metodą, która wykorzystuje ruch w celach psychoterapeutycznych.

Rolą psychoterapii ruchem w programie terapeutycznym albo rehabilitacyjnym dziecka jest wzmocnienie jego wiary w siebie i swoje własne siły, odbudowanie samooceny i motywacji do dalszego rozwoju oraz wspomaganie rozwoju fizycznego, emocjonalnego i społecznego.

Efekty uzyskiwane poprzez terapię tańcem i ruchem bardzo wspierają inne rodzaje terapii i rehabilitacji ponieważ pozwalają dziecku pełniej wykorzystywać ich efekty.

 

Dla dzieci ze specjalnymi potrzebami, z którymi kontakt werbalny jest utrudniony, często jest to jedyny możliwy sposób psychoterapii, posługującej się w głównej mierze technikami niewerbalnymi.

 

Aby dziecko mogło uwierzyć w to, że ma potencjał i warto się rozwijać.

Dziecko ze specjalnymi potrzebami musi korzystać z różnych rehabilitacji, bo jego ciało nie funkcjonuje wystarczająco dobrze. Często nie zdajemy sobie sprawy z tego, że w ten sposób jego psychika jednocześnie otrzymuje od nas nieświadomy komunikat o tym, że coś z nim jest nie tak, skoro jego ciało musi ciągle być przez kogoś „naprawiane”. Mimo dobrej intencji rodziców i terapeutów, zajmujących się rehabilitacją, dziecko otrzymuje, prócz wzmocnienia ciała, komunikat, że nie jest pełnowartościowe. To bardzo obniża samoocenę i wtedy, równolegle z rehabilitacją, niestety, dziecko może tracić motywację, chęć do tego żeby się starać, rozwijać i dążyć do maksymalnego wykorzystania swojego potencjału. Może również tracić wiarę w swoje własne możliwości i zniechęcać się do samodzielności, do życia w ogóle i tracić zaufanie do ludzi, którzy go otaczają. Stąd rolą psychoterapii ruchem w programie terapeutycznym dziecka jest m.in. wzmocnienie jego wiary w siebie poprzez dostrzeżenie nie tylko tego, co wymaga korekcji lecz również tych cech, które stanowią jego zasoby i potencjał do dalszego rozwoju. Zauważenie i rozwinięcie takich cech, które są mocnymi stronami odbudowują jego wiarę we własne siły. Takie dziecko, które wierzy w siebie i w swoje własne możliwości ma energię do życia oraz motywację do rozwoju, w tym motywację do dalszej rehabilitacji.

 

Co się dzieje na sesjach terapii?

Psychoterapeuta ruchem zawsze ma bardzo indywidulane podejście do każdego dziecka i stara się zbudować dobrą relacje z nim. W zależności od potrzeb i gotowości dziecka, na sesji tańcem i ruchem może być wykorzystywana zabawa, naturalny ruch dziecka, improwizacja, kreatywne ćwiczenia z rekwizytami, różne techniki pracy z ciałem i niewerbalne, poświęcone, na przykład, świadomości i kontaktu z własnym ciałem, relaksacji, skupieniu uwagi, pobudzeniu witalności, wyciszeniu, wyrażeniu emocji itp .

Ponieważ dziecko buduje poczucie sprawczości i wiarę w siebie przede wszystkim poprzez samodzielne działanie, które opiera się m.in. na sprawności jego własnego ciała, psychoterapeuta tańcem i ruchem najpierw skupia uwagę na mocnych stronach dziecka, na tym co dziecko POTRAFI zrobić a nie na tym czego NIE POTRAFI. To może być, na przykład, chęć dziecka do zabawy i gotowość do jej inicjowania, okazywanie jakiejś potrzeby, zainteresowanie własnym ciałem, motywacja do robienia jakiegokolwiek intencjonalnego ruchu (szczególnie ważne w przypadku dzieci z ograniczeniami ruchowymi i werbalnymi, z którymi trudno nawiązać kontakt), inicjowanie aktywności, wybieranie zabawek, najmniejsze próby nawiązania kontaktu z terapeutą albo nawet otwarte okazanie, że dziecko nie ma ochoty na ten kontakt itp. Terapeuta często podąża za tym, co proponuje dziecko. W ten sposób okazuje, że zauważa dziecko i odpowiada na jego potrzeby. Terapeuta może odzwierciedlać ruch dziecka, może wchodzić w zabawę z nim albo w inną interakcję zaproponowaną przez nie po to, żeby dziecko mogło nauczyć się, że ważna jest jego własna inicjatywa. W ten sposób dziecko dostaje komunikat, że to co robi jest ważne i może zbudować szacunek do siebie i zaufanie do terapeuty. Terapeuta także inicjuje i wprowadza różne nowe elementy ruchu, które mogą służyć na przykład korekcji trudnego zachowania, ogólnie służą rozwojowi dziecka.

Podczas tej terapii dziecko może w bezpieczny i twórczy sposób odblokować i wyrazić różne emocje, w tym trudne, takie jak lęk, złość, smutek i inne nagromadzone w jego ciele. Może poradzić sobie z agresją i autoagresją, z niechęcią do przyjmowania i uczenia się nowego, z nadmiernym wycofaniem albo nadpobudliwością. Terapia tańcem i ruchem pobudza do witalności, kreatywności i otwiera dziecko na uczenie się nowych sposobów radzenia sobie z trudnościami.

Terapia tańcem i ruchem może otwierać na radość płynącą z własnego rozwoju dziecka.

 

Z terapii tańcem i ruchem mogą skorzystać dzieci z trudnościami emocjonalnymi, społecznymi i rozwojowymi, dzieci z różnego stopnia niepełnosprawnością intelektualną, z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, zespołami genetycznymi oraz uszkodzeniami neurologicznymi.

 

Organizacja Narodów Zjednoczonych uznała terapię tańcem i ruchem za zalecaną w pracy z dziećmi, które doświadczyły traumy.

 

 

Terapia tańcem i ruchem dla dorosłych:

Terapia tańcem i ruchem jest to podejściem psychoterapeutycznym, które uwzględnia ciało i zakłada że człowiek jest całością a nie tylko tym, co myśli i mówi. Podstawowym założeniem tej metody jest to, że psychika i ciało mają wzajemny wpływ na siebie i nie można zajmować się psychiką osobno od ciała, w którym zawarta jest cała historia, osobowość i stan emocjonalny człowieka. Ten rodzaj psychoterapii opiera się przede wszystkim na wykorzystywaniu ruchu ( a czasami szeroko pojmowanego tańca), rozmaitych technikach niewerbalnych oraz pracy z ciałem ale jest skierowany na poprawienie psychicznej kondycji. Psychoterapia ta często jest bardzo kreatywnym procesem, prowadzącym do poznawczej, emocjonalnej, fizycznej i społecznej integracji.

Terapia Tańcem i Ruchem najczęściej jest wykorzystywana nie tylko w pracy z dziećmi oraz osobami cierpiącymi na różnego rodzaju zaburzenia, stosuje się tę metodę również w pracy z ludźmi zdrowymi, którzy chcą rozwijać i coraz pełniej wyrażać siebie.

 

Psychoterapia Tańcem i Ruchem jako osobna profesja powstała około 1940 roku na terenie Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Obejmuje teorię psychoterapeutyczną oraz pracę w obszarach komunikacji niewerbalnej, psychologii rozwojowej i analizy ruchu.

Może być stosowana jako terapia grupowa, indywidualna, rodzinna, lub par.

Jest metodą często wykorzystywaną w pracy z dziećmi, nastolatkami, dorosłymi a także osobami starszymi.

 Jak wygląda sesja Terapii Tańcem i Ruchem

Sesja ma przebieg podobny do werbalnej sesji psychoterapeutycznej z tą różnicą, że podczas sesji posługujemy się rownież językiem ciała. Terapeuta może proponować doświadczenia ruchowe (samodzielne, w parach, w grupie), może korzystać z rekwizytów, pracować z muzyką lub w ciszy, która pozwala na odnalezienie własnego rytmu. Podczas sesji jest również miejsce na komunikację słowną.

Podczas psychoterapii nie ma nauki sekwencji tanecznych. Stąd wcześniejsze doświadczenie taneczne nie jest potrzebne. Ważne jest wsłuchanie się we własne ciało i pozwolenie mu na ruch, który będzie prawdziwy, a nie ładny.



 

 

Informacje pochodzą z www.terapiatancem-iba.pl