Diagnostyka Ryorodaku


Jedną z najbardziej uznanych i rozpowszechnionych w świecie metod elektrodiagnostyki jest metoda RYORODAKU (opracowana przez japońskiego badacza medycyny doktora Yoshio Nakatani).

Metoda oparta jest na pomiarach przewodności elektrycznej punktów biologicznie aktywnych.

Określone punkty pomiarowe wykazują ścisłą zależność między stanem czynnościowym narządów wewnętrznych, a wartościami przewodności elektrycznej całych kanałów (meridianów) związanych z tymi narządami.

W stanach chorobowych narządów wewnętrznych wykazano w punktach diagnostycznych, przynależnych do tych narządów, zwiększoną lub znacznie obniżoną przewodność elektryczną.

Dla bardziej medycznego wyjaśnienia zjawisko to jest wynikiem odruchu trzewno-skórnego.

Bodźce z narządów wewnętrznych zmienionych chorobowo biegną do rdzenia kręgowego i mózgu, a po przetworzeniu zostają skierowane do stref skórnych. Odruch ten związany jest przede wszystkim z układem współczulnym.

Badając stan przewodności elektrycznej poszczególnych stref odzwierciedla stan sprawności narządów wewnętrznych. Zakłócenia elektroprzewodności w poszczególnych strefach występują nie tylko w stanach patologicznych, ale rownież w zakłóceniach pracy tych narządów mieszczących się w granicach fizjologicznych.

Niejednokrotnie stwierdza się patologiczny obraz na karcie Ryorodaku, któremu nie odpowiada stan kliniczny chorego nie odbiegający od normy. Należy podejrzewać wtedy utajony zespół patologiczny jeszcze przed jego ujawnieniem. Wniosek z tego taki, że dzięki badaniu możemy wykryć chorobę w samym zarodku. Na tej podstawie, dzięki dostarczeniu obiektywnych wymiernych danych, można opracować racjonalny plan leczenia polegający na uspokojeniu nadmiernie czynnych organów, a pobudzeniu zbyt mało aktywnych.